روز سه‌شنبه ۱۰ مهرماه، مریم اکبری منفرد، گلرخ ایرایی و آتنا دائمی سه تن از زندانیان سیاسی محبوس در زندان اوین با دستور شفاهی رئیس بند زنان این زندان به مدت سه هفته از ملاقات با خانواده محروم شدند. دلیل این امر درگیری لفظی و شعار دادن توسط این زندانیان در سالن ملاقات عنوان شده است.

 مریم اکبری‌منفرد، گلرخ ایرایی و آتنا دائمی سه تن از زندانیان سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین از روز سه‌شنبه ۱۰ مهرماه به مدت سه هفته از ملاقات با خانواده محروم شدند.

یک منبع مطلع از وضعیت این زندانیان گفت: “این ممنوعیت به دستور رئیس بند زنان این زندان به صورت شفاهی ابلاغ شده و دلیل این امر نیز درگیری لفظی و شعار دادن توسط این زندانیان در سالن ملاقات ذکر شده است. این زندانیان درخواست نشان دادن حکم ابلاغ و اتهام عنوان شده را داشتند که رئیس بند زنان در پاسخ گفته است که این حکم از طرف مدیریت زندان، آقای چهارمحالی و دادستانی به طور شفاهی ابلاغ شده است.

همچنین زندانیان مذکور روز شنبه ۱۸ شهریورماه نیز مقابل بازرسی غیرقانونی در سالن ملاقات مقاومت کرده و شورای انضباطی زندان بدون حضور ایشان و دادن حق دفاع به این سه زندانی، جلسه‌ای تشکیل داده و در همان شورا تصمیم به سه هفته ممنوع‌الملاقاتی برای زندانیان گرفته و بدون حکم کتبی و به صورت شفاهی به آنان ابلاغ شده است”.

این منبع در ادامه افزود: “همچنین باید اشاره کرد که خانم اکبری‌منفرد مادر سه فرزند بوده که دو دختر بزرگ وی دانشجو و دختر کوچک ایشان نیز دانش‌آموز است و از این رو با همزمان با آغاز سال تحصیلی، روز ملاقات هفتگی برای این زندانی باید طبق روال سابق تغییر می‌کرده که با کارشکنی‌های رستمی، نماینده دادستانی این عمل تاکنون انجام نشده است. این در حالی است که مریم اکبری‌منفرد به مدت ۹ سال است که بدون حتی یک روز مرخصی تحمل حبس می‌کند و در این مدت فرزندان خود را در سالن ملاقات می‌بیند و اگر این تغییر در روزهای ملاقات صورت نگیرد وی قادر به ملاقات فرزندانش نیست”.

لازم به یادآوری است، روز یکشنبه ۱۸ شهریورماه پس از اعدام رامین حسین پناهی و لقمان و زانیار مرادی، سه تن از زندانیان سیاسی محبوس در زندان رجایی شهر کرج، مسئولان سالن ملاقات زندان اوین در اقدامی خلاف روال معمول خانم‌ها آتنا دائمی و گلرخ ایرایی که به این اعدم‌ها واکنش نشان داده بودند را مورد بازرسی بدنی چندباره قرار داده که با پیگیری این زندانیان مشخص می‌شود که این عمل سلیقه‌ای به دستور رییس زندان صورت گرفته و وزیری، معاون دادیار وعده رسیدگی را به زندانیان سیاسی زن داده است.

لازم به ذکر است، مریم اکبری منفرد در تاریخ دهم دی ماه سال ۱۳۸۸ و پس از حوادث عاشورای ۸۸ بازداشت و در خردادماه سال بعد توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی به ۱۵ سال حبس تعزیری محکوم شد. اتهام این زندانی “محاربه از طریق عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران” بوده اما خود آن را وارد ندانسته است.

گلرخ ابراهیمی ایرایی در تاریخ ۱۵ شهریور سال ۹۳ به همراه همسرش آرش صادقی بازداشت و دو روز در خانه امن سپاه نگهداری و سپس بعد از تحمل ۲۰ روز سلول انفرادی در بند ۲-الف سپاه با تودیع وثیقه ۸۰ میلیون تومانی آزاد شد. ماموران سپاه ثارالله در تاریخ سوم آبان ماه سال ۹۵ بدون احضاریه کتبی جهت اجرای حکم حبس بازداشت کردند. قاضی صلواتی وی را درحالی که در بیمارستان تحت عمل جراحی بود، به طور غیابی به اتهامات “توهین به مقدسات، اجتماع و تبانی علیه نظام” به ۶ سال حبس محکوم کرد که این حکم با اعمال ماده ۱۳۴ به ۵ سال کاهش یافت و بعد از مدتی شامل عفو شده و به ۲ سال و نیم تقلیل پیدا کرد.

آتنا دائمی نیز در تاریخ ۲۹ مهرماه ۹۳ بازداشت شد و بعد از نگهداری به مدت ۸۶ روز در سلول انفرادی بند ۲-الف مورخ ۲۴ دی ماه به بند نسوان منتقل شد. در تاریخ ۲۵ اردیبهشت ۹۴ توسط قاضی مقیسه در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به اتهامات “اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی، تبلیغ علیه نظام و توهین به رهبری” به ۱۴ سال حبس محکوم شد. ۲۶ بهمن ۹۴ تودیع وثیقه ۵۵۰ میلیون تومانی آزاد شد و دادگاه تجدید نظر وی در مردادماه ۹۵ برگزار شد. در این دادگاه حکم وی به ۷ سال تقلیل یافت و در تاریخ هفتم مهرماه همان سال به وی ابلاغ شد. مورخ ششم آذرماه بدون دریافت احضاریه در منزل پدری بازداشت و در اجرای احکام دادسرای اوین با اعمال ماده ۱۳۴ حکم نهایی به ۵ سال حبس کاهش پیدا کرد.

«گلرخ ابراهیمی ایرایی» زندانی سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین، طی نامه‌ای از همراهی زندانیان زندان زنان قرچک با خود و آتنا دائمی تشکر کرد.

وی هم‌چنین از افرادی که طی مدت اعتصاب غذایش او را حمایت کردند، تشکر کرد و نوشت: «تاب و توانم شُدید و اگر نبودید یقینا نمی‌توانستم قدم از قدم بردارم.»

متن نامه‌ی گلرخ ابراهیمی ایرایی از بند زنان زندان اوین به شرح زیر است:

به نام قلم، با یاد فرزاد کمانگر رفیق کوه و کتاب، او که دیری‌ست سر به دار شد و آموزه‌هایش هنوز زمزمه‌ای است بر لبان کودکان کردستان و با دلتنگی‌های مادرانه‌ای که داغ‌اش را در سینه و نام‌اش را بر لب دارد آواز می‌کند.

۱۹ اردیبهشت، در حالی که نیزارهای جاده‌ی ورامین را پشت سر گذاشته بودیم با چشمی دوخته به کوه‌های توچال یاد فرزاد عزیز را گرامی داشتیم. چرخ فلک گشت و پرگار روزگار هستی‌مان را ترسیم نمود در این تیره روزگار، کوبه‌های پاشنه‌ی سخت پوتین ارتجاع بر پیکر خونین اما ایستاده‌ی مقاومت؛ در سرزمینی که قرنی است طلوع خورشید را به انتظار نشسته است و زاده است امیدوارانی از جنس آهن و فولاد را که درخشش کورسوی امید را به انگشت اشاره نشانه می‌روند تا خسته‌گان نومید را نوید روشنایی دهند.

روزگار پر آشوبی است، هر حنجره‌ای را که فریاد می‌شود به سرب داغ آغشته می‌کنند.

در خود فریاد می‌شویم و دست‌هامان هر چه فردایی که بیش از یک قرن است برایش سر به دار و تن به گلوله داریم، می‌جویند به چنگ‌اش نمی‌آورند.

در خود ناله می‌كنيم، چرا که پای در رکابان قلیل‌اند و از واهمه‌ی بر تن نماندنِ سرِسبز، زبان سرخ را به کام میخکوب کرده‌اند. پس ما را چه جا بایسته‌تر از همین خاکستریِ امروز، اگر این اسب زین شده را تا سر منزل مقصود به تاخت نرانیم.

سپاسگزارم از تک تک‌تان اگر چه قدردانی‌ام در واژه نمی‌گنجد. از حضورتان توان گرفتم و تاب آوردم سختی روزهایی را که بر من گذشت. تاب و توانم شُدید و اگر نبودید یقینا نمی‌توانستم قدم از قدم بردارم. امیدوارم لایق باشم تا دستانم را به دستان‌تان گره زنم و هم پای‌تان این جاده‌ی پر فراز و نشیب منتهی به فردای آزادی را بجویم.

تا آزادیِ زینب، تا رهاییِ رامین … تا رسیدن به جامعه‌ای که در آن نه بیداد فقر باشد و نه واهمه‌ی شکستن قلم، قطره‌ای از دریای حضورتان خواهم بود.

در کنار قدردانی‌ام از همه‌ی رفقا و عزیزانی که در کنارم بودند، سپاسگزارم از تمام زندانیان زندان قرچک ورامین که در کنار من و آتنا بودند و کوله باری شدند از تجربه برای‌مان. عزیزانی که خود قربانیان فقر و قربانیان تبعیض، قربانیان فاصله مشمئز کننده‌ی طبقاتی، قربانیان نبود آگاهی و قربانیان وجود قوانین عبوس و بی‌منطق ارتجاعی هستند. عزیزانی که هر یک فصلی از کتاب دردهای این جامعه‌ی تب‌دار خواهند بود، آن‌گاه که به قلم در آید.

با لمس دردهای‌شان مصمم‌ترم برای ایجاد آن تغییر بزرگ که دیروز زمزمه‌ای بود و امروز نعره‌ای شد و آسمان شهرم را به لرزه درآورد.

گلرخ ابراهيمى ایرائی

۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۷

زندان اوین

در ادامه اعتراض‌ها به وضعیت آتنا دائمی و گلرخ ایرایی دو فعال حقوق بشر و زنان در زندان شهرری، چهار کارشناس سازمان ملل نوشته‌‌اند که تلاش آن‌ها برای گفت‌وگو با مقامات ایران درباره‌ وضعیت آن‌ها به نتیجه نرسیده است.

چهار کارشناس سازمان ملل شامل گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره وضعیت مدافعان حقوق بشر؛ گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره خشونت علیه زنان؛ گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره آزادی بیان و عقیده و گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره شکنجه و رفتارهای بی‌رحمانه و غیرانسانی سه‌شنبه ۲۰ مارس / ۲۹ اسفند با انتشار بیانیه‌ای، خواستار آزادی فوری آتنا دائمی و گلرخ ایرایی شدند و در مورد گزارش‌هایی که خبر از ضرب و شتم آنها در بازداشت می‌دهد ابراز نگرانی عمیق کردند.

این چهار کارشناس سازمان ملل نوشته‌‌اند که آنها تلاش کرده‌اند با مقامات ایران درباره‌ی وضعیت آتنا دائمی و گلرخ دائمی گفت‌وگو کنند اما این تلاش‌ها به نتیجه نرسیده است. آنها یادآور شده‌اند که پرونده‌های آتنا دائمی و گلرخ ایرایی نمونه‌هایی هستند از رویه‌ی ادامه‌دار آزار و اذیت، ارعاب و حبس کسانی که در دفاع از حقوق بشر و حمایت از زندانیان عقیدتی در ایران فعالیت می‌کنند.

هفته گذشته پی‌یر آنتونیو پانزری، دبیر کمیته حقوق بشر پارلمان اروپا هم در مورد ضرب و شتم و حبس ناعادلانه آتنا دائمی و گلرخ ایرایی بیانیه‌ای منتشر کرد و خواستار آزادی این دو مدافع حقوق بشر، دسترسی آن‌ها به مراقبت‌های پزشکی و بهبود شرایط اسفناک زندان شهر ری شد.

سازمان عفو بین‌الملل نیز پیش از این با انتشار بیانیه‌ای نسبت به «برخورد هولناک» با گلرخ ابراهیمی ایرایی و آتنا دائمی ابراز نگرانی کرده بود.

این زندانیان سیاسی چهارم بهمن، پس از ضرب و شتم شدید از زندان اوین به زندان قرچک ورامین منتقل شدند.

آتنا دائمی که به اتهام «تبلیغ علیه نظام، توهین به مقدسات و توهین به رهبر ایران» به هفت سال زندان محکوم شده، از آذر ماه سال گذشته محکومیت خود را می‌گذراند.

گلرخ ابراهیمی ایرایی، همسر آرش صادقی که او هم در حبس به سر می‌برد نیز به دلیل نوشتن داستانی کوتاه علیه سنگسار که در دفترچه شخصی‌اش نوشته و آن را منتشر هم نکرده‌، بازداشت و با اتهام توهین به مقدسات و تبلیغ علیه نظام محاکمه و به شش سال حبس محکوم شده است.